Abrimos unha nova convocatoria para que nos fagades chegar os vosos relatos e poemas que formarán parte do novo volume da revista Contos Estraños, "A rebelión de Prometeo". A nosa procura desta volta vai dirixida a textos enmarcados dentro...
Meu cubil está na bufarda da casa na que vivo. Ten andeis con  libros non rigorosamente clasificados inda que sigan unha disposición de certa lóxica. Amoreo libros en galego, inglés, portugués e castelán, e meus temas predilectos son a...
Despois da primeira ‘Xornada Fantástica’, volvemos procurar refuxio ao redor da fogueira do noso campamento. Despediremos este volume centrado na fantasía épica facendo unha pequena reflexión e lanzando a pregunta, tan manida e repetida, de por que non hai...
Toca hoxe facer unha parada no terceiro dos volumes da revista Contos Estraños (se seguides esta viaxe desde o principio, saberedes que é o número 2), titulado ‘Xornada Fantástica’ e dedicado ao legado de J.R.R. Tolkien. Se sodes amantes...
Visitamos de novo este 'Anoiteceres Estraños' para dar voz ao resto de autor*s que colaboraron nese segundo chamamento, nesa segunda oportunidade que Contos Estraños daba a esas persoas humanas que agochaban a súa escrita entre os sectores defectuosos dos seus...
En marzo de 2012 aparecía nos andeis das librarías máis frikis e afoutas do país o número 1 (se seguides as Crónicas Pulpeiras xa saberedes que, en realidade, era o número 2) de Contos Estraños. Titulouse 'Anoiteceres Estraños' e dedicouse...
Antes de comezar coa segunda parte do artigo adicado ao número 0 - ‘Amañeceres Estraños’, lembremos a relación de relatos e novelas que o compoñían: O ollo do corvo – Xosé Duncan A morte branca – Manuel Ángel Gayoso O Tarzán da Mella...
A finais de 2011 saíu do prelo o primeiro volume da revista Contos Estraños que foi numerado coa cifra 0 e titulado ‘Amañeceres Estraños’. A diferenza dos seguintes, este número non tivo unha temática definida xa que foi o...
É curioso como o ostracismo pode causar deformacións e desviacións de forma e vía (respectivamente, xaora). E tamén o é que cando algo se fai demasiado grande ou, cando menos, dura demasiado tempo, hai que rematar falando diso malia...